Fascynacji kompozytora Janerki jest wiele. Spontaniczność, surowość punk rocka - z jednej strony. A z drugiej - wyrafinowanie, przemyślenie, „smaczki” zespołu „The The” albo wspomnianego Petera Gabriela. Jednak fascynacje te przejawiają się w oryginalnym charakterze jego muzyki. Wcześnie ukształtowanym. Odrębnym. Zredukowanym w zasobie środków kompozytorskich, a jednocześnie intensywnym w warstwie ekspresji i kontrastach brzmieniowych.

Swój muzyczny talent Janerka objawił po raz pierwszy podczas Festiwalu Piosenki Studenckiej w roku 1978. Chwilę później związał się z zespołem „Klaus Mitffoch”.

Zespół tworzyli również: Wiesław Mrozik, Krzysztof Pociecha (gitary) i Marek Puchała (perkusja). W roku 1984 ukazała się płyta grupy, zatytułowana po prostu „Klaus Mitffoch” - przez wielu dziennikarzy i fanów do dziś uznawana za numer jeden pośród albumów polskiego rocka. Pierwszy album sygnowany własnym nazwiskiem wydał w roku 1986. To „Historia podwodna” nagrana z Krzysztofem Pociechą (gitary), Januszem Rołtem (perkusja), żoną - Bożeną Janerką (wiolonczela), Wojciechem Konikiewiczem (instr. klawiszowe) i Małgorzatą Ostrowską (śpiew). I znów - wielu znawców przyznaje temu projektowi pierwsze miejsce w kategorii: „najlepszy polski album lat 80.”, a zgromadzone na nim piosenki-już klasyki, takie jak: „Konstytucje”, czy „Ta zabawa nie jest dla dziewczynek” do dziś pozostają w ścisłym koncertowym repertuarze, nie tylko zresztą samego Lecha.

