2. Potrzeba integracji badań, kształcenia i praktycznych zastosowań wiedzy wymaga działań politycznych na szczeblu państwowym i regionalnym. Pilną sprawą staje się wypracowanie strategicznej koncepcji dotyczącej roli edukacji i badań naukowych w procesie integracji z Europą i znajdywania w niej stosownego miejsca dla Polski. Jest to zadanie, które nie może być podporządkowane bieżącym celom politycznym, perspektywie jednego roku, czy najbliższych wyborów.

3. Fakt, że nauka polska nie jest w stanie rozwijać badań we wszystkich dziedzinach i kierunkach powoduje konieczność określenia kierunków badań priorytetowych z punktu widzenia strategii rozwoju Polski i włączenia tej strategii w strategię Unii Europejskiej. Pozwoli to nauce polskiej znaleźć w gospodarce i kulturze europejskiej obszary działalności i zastosowań, w których będzie mogła zaznaczyć w sposób istotny swoją obecność.

4. Z ustalaniem strategii rozwojowej związana jest koncentracja środków i nakładów finansowych. Potrzeba ta wymaga rozważenia, czy właściwe jest utrzymanie obecnego rozdzielenia zarządzania edukacją na poziomie wyższym i badaniami naukowymi. Nieuchronna koncentracja nakładów finansowych rodzi konieczność szczególnej ostrożności przy kreowaniu nowych ośrodków akademickich i jednostek naukowych. Proces ten powinien być bezwzględnie podporządkowany kryteriom merytorycznym, a nie politycznym. Koncentracji i tworzeniu silnych ośrodków akademickich powinno towarzyszyć stwarzanie szerokich możliwości studiowania poprzez rozwinięcie i udoskonalenie systemu kredytów studenckich i udostępnienie tanich miejsc w domach studenckich.

5. Odpowiedzialność za właściwe miejsce i rolę nauki polskiej w rozwoju społecznym i cywilizacyjnym Europy spoczywa na instytucjach politycznych i politykach. Wobec przeciętnie 2 procent PKB przeznaczanych na naukę w krajach Unii Europejskiej, niezbędna jest jak najszybsza radykalna zmiana wysokości dotacji budżetowych dla instytucji nauki, kultury i edukacji w Polsce.

