4.2.6. Ekoturystyka w Krainie Czyngis-chana

Podczas Szczytu Ziemi w Rio de Janeiro przedstawiciele władz Mongolii zaproponowali, aby całemu terytorium tego państwa nadać statut rezerwatu biosfery. Zobowiązali się również do sukcesywnego poszerzania sieci obszarów chronionych. W ten sposób mieszkańcy "Krainy Czyngis-chana" postanowili zademonstrować swój czynny udział w realizacji Programu WWF "Global 200" oraz towarzyszącej mu kampanii międzynarodowej pn. "Żyjąca Planeta". Wykazali się przy okazji żywym zaangażowaniem w sprawy ochrony środowiska oraz dumą ze swojego bogactwa przyrodniczego.

Mongolia jest jednym z najbardziej pustych, dziewiczych, w najmniejszym stopniu tkniętych ludzką ręką zakątków świata. Dodatkową charakterystyczną cechą środowiska naturalnego jest wysoka różnorodność biologiczna i krajobrazowa. Kraj leży "na rozdrożach" czterech bardzo odmiennych stref naturalnych Azji Centralnej. Na mongolskim terytorium zbiegają się granice syberyjskiej tajgi, stepu wschodnioazjatyckiego, gór Ałtaju i pustyni Gobi. Niewielkie uprzemysłowienie kraju i niska gęstość zaludnienia (1,3 osoby na km2) nie są jedynymi czynnikami decydującymi o doskonałej "kondycji" mongolskiej przyrody. Przyczynił się do tego również w znacznym stopniu tradycyjny, przyjazny dla środowiska styl życia koczowników - głęboki szacunek i cześć oddawane Ziemi, zwierzętom, wszystkiemu co żyje, a także przekazywana z pokolenia na pokolenia wiara we wzajemne życiodajne zależności pomiędzy człowiekiem a przyrodą.

W Mongolii istnieją doskonałe warunki do realizacji zintegrowanego modelu ekorozwoju, opartego zarówno na tradycyjnej wiedzy mongolskich koczowników, jak i na osiągnięciach współczesnej nauki i techniki.

