<?xml version="1.0" ?>
<teiCorpus xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0" xmlns:nkjp="http://www.nkjp.pl/ns/1.0" xmlns:xi="http://www.w3.org/2001/XInclude">
  <xi:include href="PCC_header.xml"/>
  <TEI>
    <xi:include href="header.xml"/>
    <text>
      <body>
        <p xml:id="p-1">Wrócił niedługo potem i szepnął coś do Margaret.</p>
        <p xml:id="p-2">Oboje odwrócili się w kierunku majora Kovalsky’ego.</p>
        <p xml:id="p-3">Działo się coś złego, i to bardzo.</p>
        <p xml:id="p-4">Zdążył nawet wyciągnąć pistolet i postrzelić Smitha, ale Margaret była szybsza. Ciosem dłoni powaliła go na ziemię. Tracąc przytomność pomyślał, że nie spodziewał się tyle siły w tak wątłym ciele.</p>
        <p xml:id="p-5">VII</p>
        <p xml:id="p-6">Gdy się obudził nie miał lewej ręki. Z rany sączyła się krew. Obok leżał, dysząc ciężko, John Smith. Również krwawił, tyle, że na niebiesko. "Wszystko na opak w tym pojebanym miejscu" – pomyślał Kovalsky i znów zemdlał.</p>
        <p xml:id="p-7">Gdy ocknął się drugi raz, Smith wyglądał trochę lepiej, a całą twarz miał we krwi. Czerwonej. Ręka majora obficie krwawiła do jakiegoś naczynia. Opodal uwijała się Margaret, która sprawiedliwie rozdzielała krwawy posiłek między siebie i Johna Smitha. Oboje sprawiali wrażenie bardzo szczęśliwych.</p>
        <p xml:id="p-8">Margaret podeszła do Kovalsky’ego i pogłaskała po policzku. – Kochany, to był cudowny pomysł z tym wyścigiem. Naprawdę świetny. Nawet nie przypuszczałam... Nie przypuszczaliśmy... Jeden z nich się przewrócił i rozciął dłoń. Zaczął ssać i krwawienie ustało. A potem drugi, ale skaleczył się w nogę. Nie mógł sobie pomóc, więc myśmy to zrobili. Och... – Margaret jęknęła zmysłowo, a Kovalsky’ego znów ogarnęła ciemność.</p>
      </body>
    </text>
  </TEI>
</teiCorpus>