Rozbicie to wywołało wszakże potrzebę porozumienia się dla przywrócenia jedności. Potrzeba zrodziła się najpierw pośród działaczy misyjnych. W 1910 r. odbyła się w Edynburgu w Szkocji pierwsza ekumeniczna konferencja misjonarzy pod przewodnictwem Amerykanina Johna Motta. Dalszy rozwój ruchu ekumenicznego przypadł na lata po pierwszej, a silniej jeszcze po drugiej wojnie światowej.

Protestanci zwrócili także uwagę na kwestię społeczną. Tworzyli związki robotnicze o charakterze wyznaniowym protestanckim. Najwybitniejszym i najgłębszym przedstawicielem myśli społecznej protestantyzmu szwajcarskiego i niemieckiego był Leonhard Ragaz, w latach 1909-1921 profesor teologii na uniwersytecie w Zurychu. Usiłował on wprowadzać program demokracji, socjalizmu i pacyfizmu na podstawie chrześcijańskiej.

Oryginalną formę propagandy religijnej w krajach anglosaskich przedstawiała Armia Zbawienia (Salvation Army). Organizacja ta rozwinęła się w misji założonej w siódmym dziesięcioleciu XIX w. przez metodystę Williama Botha i działającego w East-End, ubogiej dzielnicy Londynu. Zorganizowana na modłę wojskową z generałem na czele, z oficerami, mundurami, sztandarami itp. Armia Zbawienia miała na celu pozyskanie z powrotem dla chrześcijaństwa zdechrystianizowanej ludności wielkomiejskiej.

Kościoły prawosławne były oddzielnymi instytucjami, złączonymi wspólnotą wiary i liturgii, lecz mającymi odrębną organizację. Patriarcha Stambułu miał prymat honorowy nad całym prawosławiem, ale nie był zwierzchnikiem innych Kościołów. Poza Stambułem patriarchaty były w Aleksandrii, Antiochii i Jerozolimie. Patriarchat moskiewski, zniesiony przez Piotra I, został przywrócony dopiero w 1917 r. po upadku caratu. Kościoły, czyli Cerkwie prawosławne – rosyjska, grecka, rumuńska, serbska, czarnogórska i bułgarska były ściśle związane z państwem.

