Według Langów konwersja jest formą dynamiki kolektywnej czy kolektywnego zachowania, a więc odnosi się do tych wzorów działań społecznych, które są spontaniczne, nieustrukturowane, niezorganizowane, nie mogą być zredukowane do struktury społecznej i, w związku z tym, nie mogą być wyjaśnione na podstawie statusów i ról uczestników, jakie mają oni w pewnym układzie społecznym. Chodzi tu o takie zachowania zbiorowe, które nie zachodzą w zorganizowanym już systemie, lecz są charakterystyczne dla zbiorowości podlegających zmianom. Dla Langów relatywny brak struktury wyznacza domenę kolektywnej dynamiki (Lang 1961, s. 3 i nast.). Innymi słowy, mówią oni o konwersji jako o zjawisku masowym. Masowa konwersja jest kolektywną transformacją, która z punktu widzenia konwencjonalnych grup społecznych przedstawia rozległą i fundamentalną zmianę w zakresie norm społecznych czy to części członków społeczeństwa, czy całych grup społecznych (ibidem, s. 157).

Langowie nie rozwinęli jednak szczegółowej analizy konwersji jako formy dynamiki kolektywnej. Ograniczyli się do podsumowania psychospołecznych stadiów doświadczenia uczestników zachowań zbiorowych oraz przedstawienia społecznych czynników, warunkujących te doświadczenia. Chodzi tu o wywoływanie - przez stworzenie odpowiednich warunków społecznych - poczucia winy i samokrytyki oraz charyzmatyczne przywództwo. Jakkolwiek tylko ogólnie zarysowana, ta idea konwersji jako zjawiska kolektywnego zasługuje na uwagę, ponieważ autorzy związali nawrócenie z ruchem religijnym bardziej integralnie, a nie tylko jako jeden jego aspekt - rekrutacja, zaangażowanie czy jedynie subiektywny odpowiednik procesów związanych z ruchem społecznym, jak zmiana tożsamości. Langowie wyprowadzili analizę konwersji poza jej indywidualistyczne rozumienie, łącząc to zjawisko z procesem zmiany społecznej. Masowa konwersja wiąże się według nich z:

