- Nie frasuj się, dobry człowieku. Wszystkie cyranki będą nurkowały, wszystkie rybki będą szukały - kluczyk ci przyniesiemy.Zaszurały trzciny, cyranki wypłynęły na staw. Zaburzyła się woda, rybki poszły na głębinę.Minęło czasu mało-wiele, znalazła rybka kluczyk na dnie. Jak go znalazła, to go oddała kaczce, a kaczka oddała go kaczorowi, a kaczor wyniósł go na brzeg i powiada:- Już się nie frasuj, dobry człowieku. Jużeśmy złoty kluczyk znaleźli.Dratewka kluczyk chwycił, kaczorowi podziękował i do czarownicy pogonił.Wielce się czarownica zdumiała, ale nie daje o tym poznaki po sobie, tylko powiada:Złoty kluczyk, złote drzwi,czy ja zginę, czyli ty?I kazała Dratewce iść za sobą.Przeszli siedemset siedemdziesiąt siedem schodów i stanęli na szczycie wieży.Czarownica złotym kluczem złote drzwi otworzyła i weszli do komnaty. A w tej komnacie na ławie siedzi dziewięć panien. Wszystkie są jednakowo biało ubrane i wszystkie mają płócienne zasłony na głowach.A czarownica powiada:A teraz jest trzecia próba. Albo gody, albo zguba. Za chwileczkę już świtanie, za chwileczkę ranek wstanie. Musisz zgadnąć, jak należy, która z nich jest panną z wieży. Jak nie zgadniesz do poranku, to ci, panku, urwę głowę, i gotowe!Przygląda się Dratewka pannom, przygląda, która z nich jest inna, która może być panną uwięzioną, ale one wszystkie jednakowiuteńkie, jako te białe gąski na łące.